Przedstaw opinię na temat rozwijania własnych zainteresowań.podaj argumenty, które uzasadnią twoje poglądy.skorzystaj z podanych rad.. Question from @Dorotadorocinsk - Szkoła podstawowa - Polski pogadanka z rodzicami na temat rozwijania zainteresowań czytelniczych dzieci. Udział dzieci w konkursach czytelniczym (wiedzy o lekturach, baśniach) plastycznym (projekt okładki do ulubionej książki) literacko-plastycznym (reklama ulubionej książki – „Tę książkę warto przeczytać”). Przewidywane osiągnięcia uczniów Uczeń: Uważasz Edmunda za zdrajcę czy ofiarę Białej Czarownicy? Przedstaw swoją opinię na temat chłopca. Pamiętaj o tym, by przedstawić zarówno złe, jak i dobre Przedstaw swoją opinię na temat słów Alberta Einsteina. "Odkrycie łańcuchowych reakcji jądrowych tak samo nie grozi ludzkości unicestwieniem, jak wynalezienie zapałek. Należy tylko zrobić wszystko celem usunięcia możliwości nadużycia tego środka." Po prostu powiedzcie, jak interpretujecie te słowa. Postaraj się napisać coś więcej – na przykład o efektach, które osiągnęłaś dzięki współpracy. Sztampowo i oficjalnie. Pani X wykazała się rzetelnością i najwyższym profesjonalizmem, realizując… – tak wygląda większość listów referencyjnych. Epopeja na temat rzetelności, terminowości i profesjonalizmu. dobra orientacja przestrzenna; szybka nauka języka obcego; dobra koordynacja ruchowa; predyspozycje sportowe, sprawność fizyczna, łatwość w wykonywaniu ćwiczeń ruchowych. Z kolei do . Rozwijanie zainteresowań czytelniczych w przedszkolu Rozwój zainteresowań czytelniczych uwarunkowany jest dojrzewaniem całej osobowości. Aby dojść do etapu samodzielnego, wnikliwego i krytycznego czytania dziecko musi przejść przez określone etapy rozwoju czytelniczego, a mianowicie: oglądanie ilustracji, słuchanie wierszy, opowiadań, baśni, własne opowiadania. Już trzyletnie dziecko chętnie słucha opowiadania nauczycielki jeśli jest ono ciekawe, pogodne, ładnie ilustrowane a pani pięknie mówi. To samo odnosi się do przekazywania utworów starszym dzieciom. Mogą one jednak już czasem przeżyć chwilę grozy, byle tylko trwała krótko i dobrze się kończyła. Takim dzieciom często pozostawia się już pewien problem do samodzielnego rozwiązania, co dzieci bardzo lubią. Czytając dzieciom książki musimy jednak uwzględnić możliwości ich percepcji, cechy osobowości, wrażliwość emocjonalną, zainteresowania poznawcze. Dla niektórych nadmiernie emocjonujące sytuacje mogą stanowić zbyt silne przeżycie, wywołać długotrwałe lęki, podczas gdy dla innych dzieci taka doza emocji może tylko wzbogacić doznania. Rolą nauczyciela w przedszkolu jest więc rozwijanie „głodu czytelniczego” wśród wychowanków. Dla niektórych dzieci wspólne słuchanie jest bardzo trudne: kręcą się, często zmieniają miejsca siedzenia. Dlatego też bardzo ważny jest wybór przez nauczyciela form pracy rozwijających zainteresowania czytelnicze dzieci. Aby podołać temu zadaniu nauczyciel musi zapewnić stały i systematyczny kontakt dziecka z książką. Typowymi formami pracy są: 1) odzwierciedlanie przez dzieci w działalności plastycznej, 2) wykorzystywanie teatrzyku kukiełkowego i na jego scence przedstawianie sylwetek głównych bohaterów, 3) uzupełnianie treści akcji poprzez twórczość ekspresyjną dzieci (rysunek, inscenizacja, teatrzyk kukiełkowy itp.), 4) organizowanie zgaduj-zgaduli w formie zabawowej na temat znajomości treści znanych książek, ich bohaterów, 5) układanie przez dzieci zakończeń do różnych opowiadań, historii, 6) wspólne zakładanie biblioteczek grupowych ulubionych książek, 7) kontakt z biblioteką szkolną, publiczną, zaznajamianie z pracą bibliotekarza, 8) zapoznanie dzieci z pracą drukarza, pisarza, 9) zapoznawanie dzieci z legendami odnoszącymi się historii do różnych miast Polski. Dobierając literaturę dla dzieci nauczyciel musi pamiętać również o tym, że dzieci lubią się śmiać. Dlatego tak chętnie słuchają humorystycznych utworów Jana Brzechwy, Juliana Tuwima, Wandy Chotomskiej czy też innych autorów literatury dziecięcej. Uśmiech, dowcip, właściwie pojęta satyra, pogłębiając odbiór utworu literackiego, mogą stanowić cenną pomoc w pracy wychowawczej. Ponadto mali czytelnicy mają niezwykłą wrażliwość językową. Już trzy – czterolatki cieszą elementy dźwiękowe języka, wyrażenia dźwiękonaśladowcze, odtwarzanie głosów ptaków („Ptasie radio” J. Tuwima), odgłosów wydawanych przez różne maszyny („Lokomotywa”), śmiesznie brzmiące wyrazy lub nazwiska bohaterów. Z wiekiem do wrażliwości i reakcji na brzmienie słów dochodzi reakcja na niespodziankę, jaką niesie treść. W wieku przedszkolnym poznawcza wartość książek odgrywa mniejszą rolę niż w wieku późniejszym, gdyż w tym wieku najważniejsze jest bezpośrednie doznanie. Wiele utworów może stanowić jednak punkt wyjścia do wspólnych działań poznawczych rozbudzających zainteresowania przedszkolaka. Dziecko w pewnym momencie dostrzega, że oprócz własnego, bliskiego otoczenia – domu, ulicy, przedszkola – istnieje inny świat, o którym można dowiedzieć się właśnie z książek. Z różnymi bohaterami dzieci mogą odkrywać tajemnice przyrody, przenieść się do dalekich krain, na inne kontynenty. Ważnym czynnikiem kształtującym zainteresowania czytelnicze dzieci w wieku przedszkolnym jest zapewnienie im dostępu do książek. Dużą rolę odgrywają „kąciki książki”, „biblioteczki grupowe”. Poza tym każde dziecko powinno już mieć w domu swoją biblioteczkę. Ważne jest, aby od najmłodszych lat dziecko przyzwyczajało się do posiadania książek, polubiło je, nauczyło się z nimi obchodzić i szanować je. Ważne, aby miało łatwy dostęp do swego księgozbioru i od początku było wdrażane do utrzymania w swojej biblioteczce ładu i porządku. Powinniśmy starać się aby ofiarować dzieciom książki prezentujące wysoki poziom literacki i wartościowe pod względem artystycznym ilustracje. Ważne jest także, aby książki dla dzieci były możliwie różnorodne. Stałe i systematyczne spotkania dzieci z książką aktywizują ich rozwój intelektualny i emocjonalny budząc wrażliwość estetyczną, sprzyjają rozwijaniu postaw twórczych oraz wyzwalają różne formy ekspresji. W pracy z dziećmi powinniśmy się kierować poglądem wypowiedzianym przez J. A. Komeńskiego: „za pomocą książek wielu staje się ludźmi uczonymi nawet poza szkołą, bez książek zaś nikt nie wykształci się, nawet w szkole i dlatego kto się ubiega o mądrość, ten księgi miłować powinien nad srebro i złoto. Bibliografia: 1. S. Włoch, Kształtowanie zainteresowań czytelniczych dzieci sześcioletnich, „Wychowanie w Przedszkolu”, 1983, nr 7-8 2. M. Walentynowicz, Przygotowanie czytelnicze absolwentów szkoły podstawowej, Warszawa 1961 Grażyna Zbierska Opis stanowiska pracy to dokument, w którym znajdują się istotne informacje, zarówno dla pracownika, jak i dla przedsiębiorstwa. Jest to opis obowiązków, które wykonuje pracownik na danym stanowisku. Nowo zatrudniona osoba powinna dostać możliwość zapoznania się z tym dokumentem. Co na pewno powinno się znajdować w takim opisie? Po co się go sporządza? Na te i inne pytania uzyskasz odpowiedzi w niniejszym artykule. Obowiązki pracodawcy względem pracownika - Kodeks pracy Zgodnie z art. 94. Kodeksu pracy pracodawca jest zobowiązany do tego, by określić zakres obowiązków oraz zaznajomić z nim nowo zatrudnionego pracownika, a także zapoznać go z tym, w jaki sposób wykonuje się pracę na danym stanowisku oraz jakie uprawnienia mu przysługują. Podpisanie zakresu czynności zgodnego z umową o pracę - obowiązek pracownika Sąd Najwyższy opowiedział się za pisemną formą zakresu obowiązków dla pracowników. Wyrok z 3 kwietnia 1997 r. (I PKN 77/97) przedstawia, że zakres czynności, który jest zgodny z umową o pracę, powinien zostać przyjęty i podpisany przez pracownika. W momencie, gdy pracownik odmawia przyjęcia i podpisania zakresu czynności ustalonego zgodnie z umową o pracę, może stać się to uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia tej umowy. Po co tworzy się opis stanowiska pracy? Dzięki stworzeniu takiego dokumentu, każdy pracownik zatrudniony w firmie będzie mógł się z nim zapoznać w celu uświadomienia sobie, jaki jest jego zakres obowiązków. Dzięki temu kadra kierownicza oszczędza czas na wyjaśnianie, na czym dokładnie ma polegać jego praca. Oczywiście nie oznacza to, że przełożeni powinni w ogóle zrezygnować z rozmowy z nowym pracownikiem. Ponadto dokument ten jest przydatny przy przeprowadzaniu rekrutacji, ponieważ redagując ogłoszenie o pracę, często wypunktowujemy zakres obowiązków na danym stanowisku pracy oraz opisujemy wymagania względem nowego pracownika. Elementy podane poniżej są przydatne do opracowania opisu stanowiska pracy: nazwa stanowiska pracy cel utworzenia stanowiska pracy umiejscowienie stanowiska w strukturze firmy opis zakresu obowiązków i zadań do wykonania warunki pracy (gdzie, w jakich godzinach, z jakimi narzędziami) nakreślenie, za co pracownik ponosi odpowiedzialność przedstawienie zagrożeń wynikających z pracy na tym stanowisku przedstawienie przywilejów wynikających z pracy na tym stanowisku opis wymagań względem pracownika wymagane wykształcenie wymagana wiedza i umiejętności preferowane cechy osobowości sposób wynagradzania pracownika. Jakie korzyści czerpie pracodawca i pracownik z opisu stanowiska pracy? Najważniejsze rzeczy spisane w dokumencie zmniejszają nakład podwójnej pracy ze strony przełożonego. Pracownik, otrzymując poprawnie sporządzony dokument, ma czas spokojnie się z nim zapoznać. Dzięki określeniu celów dla każdego stanowiska, jest on lepiej zorganizowany i ma wyższy poziom samokontroli. Każdy wie, jakie jest jego położenie względem innych osób pracujących w firmie. Dzięki poprawnemu przygotowaniu opisu stanowiska pracy łatwiej nam budować strukturę organizacyjną. Taki opis pokazuje również, jak dane stanowisko wiąże się z innymi w firmie. Jest on przydatny przy ocenie pracowniczej. Dzięki niemu można budować ścieżki karier, planować awanse, rozwój pracowników oraz poznać potrzeby szkoleniowe podwładnych. Ułatwia to też przeprowadzanie procesu rekrutacyjnego oraz pozwala zaoszczędzić cenny czas na wprowadzanie pracownika na dane stanowisko pracy. Opis stanowiska pracy - jakie błędy są popełniane? Tworząc opisy stanowisk pracy, ludzie popełniają wiele błędów. Dzięki zaznajomieniu się z ich listą, będziesz bardziej świadomy i wyczulony, co pomoże ci unikać tych pomyłek: nieumieszczenie zakresu działalności i odpowiedzialności pracownika niejasne sformułowania zadań do wykonania błędne dostosowanie zadań do możliwości pracownika (fizyczne, wiedza, umiejętności) za duża liczba zadań do wykonania te same zadania na różnych stanowiskach (niedostosowanie) brak celów i założeń chaos w rozdzieleniu zadań w zespole zbyt szczegółowe wypunktowanie zadań na danym stanowisku - może niszczyć kreatywność, inicjatywę i poczucie swobody w działaniu niewyposażenie stanowiska pracy w potrzebne narzędzia. Jak wynika z powyższego artykułu, warto w swojej firmie stworzyć opis stanowiska pracy. Mimo że jest to proces dość czasochłonny, korzyści wynikające z opracowania takiego dokumentu są wysokie. Jest to cenny materiał zarówno dla firmy, jak i pracowników. Dlatego nie warto z niego rezygnować. Definicja społeczeństwa Społeczeństwo to zbiorowość ludzi, która stanowi względnie autonomiczną i zamkniętą całość. Zbiorowość społeczna Zbiorowość została wyodrębniona w oparciu o cztery zasady: terytorialną, ekonomiczną, polityczną i kulturową. Trwające od lat skupienie ludności na wyznaczony, terytorium określa warunki jej życia, jest podstawą organizacji życia gospodarczego. Tego rodzaju skupienie tworzy podstawę integracji politycznej o charakterze państwowym oraz sprzyja tworzeniu się autonomicznej wspólnoty kulturowej. Społeczeństwo nie stanowi prostego zbioru jednostek, które są rozmieszczone pod względem statystycznym, to nie ogół ludności danego kraju. Społeczeństwo można nazwać formą organizacji grup, instytucji i różnych form życia zbiorowego. Reasumując używany w naukach społecznych termin społeczeństwo oznacza, najszerszą pod względem przestrzennym i ilościowym ogólną zbiorowość ludzi, która istnieje w obrębie jednego narodu, bądź państwa. Społeczeństwo jest złożone z kompleksu grup społecznych, jest zintegrowane wszechstronnie na wielu płaszczyznach: ekonomicznej, politycznej, administracyjnej, instytucjonalnej, kulturowej, religijnej, osobowościowej itp. Pojęcie i koncepcje struktury społecznej Społeczeństwo to duża zbiorowość społeczna ( Zbiorowość społeczna ? zbiór osób, między którymi istnieją więzi społeczne) zamieszkująca określone terytorium, posiadająca wspólną kulturę i tożsamość oraz własne instytucje. Idea społeczeństwa obywatelskiego? Struktura społeczna - jest to układ wzajemnie powiązanych elementów składowych społeczeństwa (np. ról społecznych czy pozycji), między którymi zachodzą dynamiczne procesy oraz występuje hierarchia. Jest to też układ stosunków społecznych pomiędzy poszczególnymi osobami, kategoriami społecznymi lub organizacjami. Społeczeństwo amorficzne ? pozbawione struktury (wspólnoty pierwotne) Społeczeństwo morficzne ? zbudowane z elementów ( grup społecznych) tworzących strukturę ? na rozwój struktury społecznej wpływają: ? warunki ekonomiczne ( poziom rozwoju gospodarczego, proporcje między sektorami gospodarki, stosunki własnościowe, zasady wytworzonego dochodu, społeczny podział pracy) ? czynniki demograficzne ( skład ludności ze względu na wiek, płeć, miejsce zamieszkania) ? geograficzne ( ukształtowanie powierzchni, wyposażenie w bogactwa naturalne, klimat) ? ustrojowo-ideologiczne i kulturowe ? Elementy tworzące społeczeństwo: rodziny i szersze kręgi pokrewieństwa, społeczności lokalne, zbiorowości regionalne, kategorie społeczno-zawodowe, klasy i warstwy społeczne, instytucje związki i zrzeszenia itp. ? Koncepcje struktury społecznej: a/ koncepcja funkcjonalna wg, której struktura społeczna to układ ról społecznych związanych z podziałem i organizacją pracy w skali całego społeczeństwa. Społeczeństwo jest całością składającą się z wzajemnie zależnych elementów, dzięki czemu możliwe jest funkcjonowanie i rozwój całej zbiorowości. Wszystkie wchodzące w jej skład części są równie ważne i tworzą niepodzielną całość. Koncepcja ta opiera się na założeniu, że istota życia społecznego polega na harmonii i współdziałaniu. ? Reprezentanci tej koncepcji: Platon, Arystoteles, św. Tomasz z Akwinu, Adam Smith b/ koncepcja dychotomiczna ( konfliktowa) - społeczeństwo składa się z przeciwstawnych, wzajemnie zwalczających się grup dążących do dominacji. Konflikt klasowy jest czynnikiem zmian społecznych. Przedstawiciele koncepcji: Thomas Hobbes, Karol Marks. c/ koncepcja gradacyjna przedstawia strukturę społeczną, jako pionowy układ warstw, które różnią się dostępem do cenionych dóbr ( środki materialne, władza, prestiż, wykształcenie) ? Struktura społeczna nie jest zjawiskiem trwałym. Społeczeństwo ciągle podlega własnej Restrukturyzacji. Zmiany są efektem ruchliwości społecznej. Społeczeństwo, w którym występuje ruchliwość, nazywamy otwartym. Brak tego zjawiska oznacza społeczeństwo zamknięte. Ruchliwość pozioma ? zmiana statusu jednostki poprzez zmianę miejsca zamieszkania lub zawodu. Ruchliwość pionowa ? awans lub degradacja z klasy do klasy. ? Elementy struktury społecznej: ? struktura klasowa ? struktura warstwowa ? struktura zawodowa ? struktura demograficzna (podział wg płci, wieku, miejsca zamieszkania) Klasa społeczna ? jest to podstawowa grupa społeczna, wyodrębniona na podstawie kryteriów ekonomicznych. Termin ten upowszechnili Hegel, Max Weber i Karol Marks. Marks charakteryzując klasy wskazał 3 kryteria ekonomiczne: stosunek do środków produkcji, źródła i rozmiary dochodów oraz miejsce i rolę w społecznej organizacji pracy. Opisując strukturę klasową, jako wyraz różnic i konfliktów społecznych Marks wyodrębnił podziały na: ? klasy posiadające ? klasy nieposiadające ? klasy niepracujące ? klasy pracujące ? klasy korzystające z pracy najemnej ? klasy niekorzystające z pracy najemnej. Warstwa społeczna jest definiowana na kilka sposobów: a/ warstwa, jako część klasy, grupa wewnątrz klasowa. Warstwy mogą się różnić stanem różnić stanem posiadania (np. wielka, średnia i drobna burżuazja), rodzajem działalności gospodarczej (burżuazja przemysłowa, burżuazja handlowa), poziomem wykształcenia i kwalifikacji ( np. robotnicy wykwalifikowani i niewykwalifikowani). b/ grupa społeczno-zawodowa wyodrębniona ze względu na miejsce i rolę w społeczeństwie oraz charakter pracy np. inteligencja ( obejmująca urzędników, nauczycieli, prawników) c/ warstwa, jako grupa ludzi żyjących w podobnych warunkach, tworzących wspólnotę obyczajów i stylu życia, np. subkultura młodzieżowa, emeryci. Struktura zawodowa przedstawia zawody i hierarchię społecznego uznania dla nich. Struktura demograficzna - skład społeczeństwa pod względem wieku, płci i zdolności do pracy. Historyczne i współczesne formy organizacji społeczeństwa Społeczeństwo obywatelskie (ang. civil society, fr. societe civile) - społeczeństwo aktywnych obywateli uczestniczących w rozstrzyganiu spraw publicznych na poziomie lokalnym i ogólnopaństwowym. Terminu używali m. in. Cyceron, John Locke, Georg Hegel Cechy społeczeństwa obywatelskiego - oparte na zasadzie pluralizmu - władza publiczna jest kontrolowana i ograniczana przez społeczeństwo poprzez mechanizm wyborów i opozycję parlamentarną - rządy prawa; władza i obywatele podlegają tym samym zasadom prawnym, istnieje prawny system ochrony praw i wolności obywatelskich oraz instytucje gwarantujące przestrzeganie praw np. Trybunał Konstytucyjny, Rzecznik Praw Obywatelskich. - funkcjonowanie wielu stowarzyszeń, które na zasadzie dobrowolności skupiają ludzi wokół wspólnych poglądów i istotnych spraw ( rolę stowarzyszeń podkreślał w XIX wieku Alexis de Tocqueville w pracy O demokracji w Ameryce). Stowarzyszenia są samorządnymi zrzeszeniami tworzonymi w celach, niezarobkowych ? non profit. W Polsce stowarzyszenia mogą tworzyć obywatele ? w liczbie, co najmniej 15 osób ? mający zdolność do czynności prawnych i nie pozbawieni praw publicznych. Stowarzyszenia podlegają rejestracji. - innowacyjność; powstawanie nowych idei, opinii, rozwiązań ? dzięki swobodnej wymianie myśli - aktywizm ? przejawem zbiorowej aktywności są ruchy społeczne, dążące do zmian, np. ruchy ekologiczne, ruchy obrony praw człowieka . Rozwój idei społeczeństwa obywatelskiego w XX wieku - w związku z walką opozycji politycznej z reżimem komunistycznym w Europie Wschodniej . W Polsce na formowanie się społeczeństwa obywatelskiego wpływały opozycja demokratyczna, Kościół katolicki i Solidarność. - w walce z systemami autorytarnymi w państwach śródziemnomorskich: w Portugalii, Hiszpanii i Grecji . - w walce z uciskiem kolonialnym ( np. działalność Mahatmy Gandhiego). - w walce z rasizmem w USA w latach 60-tych XX wieku, prowadzonej pod kierunkiem Martina Luthera Kinga. W walce stosowano tzw. obywatelskie nieposłuszeństwo ? nie respektowanie obowiązującego prawa, jako niesprawiedliwego. Ze względu na stopień rozwoju wyróżnia się społeczeństwo - tradycyjne - przemysłowe - poprzemysłowe ? W przypadku społeczeństw tradycyjnych wyróżnia się różne formy ich rozwoju: I społeczeństwo pierwotne - pierwotny typ społeczeństwa ludzkiego, który dominował na Ziemi do około 10 000 lat a następnie zdominowany został przez społeczeństwa rolnicze i przemysłowe. Obecnie szczątkowo występuje ono jeszcze na trudnych do kolonizacji obszarach dżungli w Ameryce Południowej, Afryce czy Nowej Gwinei. Społeczeństwa te stanowiły grupy niewielkie, liczące najwyżej kilka tysięcy członków. Ze względu na sposób gospodarowania dzieli się na : zbieracko-łowieckie, pasterskie i kopieniacze . a/ społeczeństwa zbieracko ? myśliwskie określają cechy ? Koczownictwo - dane obszary zamieszkiwane są okresowo, aż do wyeksploatowania zasobów żywności ( wędrowny tryb życia) ? Niewielka liczba osób w grupie koczowniczej (zazwyczaj kilkadziesiąt osób) ? Brak rozbudowanej struktury społecznej i znaczących nierówności w dostępie do dóbr ? Prymitywne technologie pozwalające na zdobywanie większej ilości żywności (np. technologie i techniki pozwalające polować na wieloryby). ? Silna zależność kultury od warunków klimatycznych i ekologicznych ? Podział pracy i wynikający z niego status społeczny zależny przede wszystkim od płci i wieku, zbieractwem zajmują się kobiety, myśliwymi są wyłącznie mężczyźni. b/ społeczeństwa pasterskie - powstały poprzez udomowienie zwierząt - ok. 7 tysiąclecia prowadziły wędrowny tryb życia i ulegały rozwarstwieniu społecznemu. Najbardziej rozwinięte na stepach Afryki Wschodniej i Azji Środkowej. c/ społeczeństwa kopieniacze ? stosujące tzw. ekstensywną uprawę roli ( wycinanie i wypalanie lasów). Pojawiły się w IX tysiącleciu na Bliskim Wschodzie. II społeczeństwa rolnicze ? ludzie wykorzystywali dla uprawy ziemi siłę pociągową zwierząt i wynaleźli pług . Dzięki produkcji znacznych nadwyżek żywności pojawiła się specjalizacja zawodowa i rozwarstwienie społeczne. Społeczeństwa te wynalazły pismo. ? Społeczeństwa przemysłowe powstały w XIX wieku, jako efekt rewolucji przemysłowej. Charakteryzuje je malejąca liczba osób zatrudnionych w rolnictwie, dominująca rola przemysłu, rosnąca produktywność, poprawa warunków życia, zmniejszanie się znaczenia instytucji rodziny urbanizacja. Nastąpiło pogłębienie różnic społecznych i ekonomicznych. W okresie formowania się społeczeństw przemysłowych powstawały takie jego określenia jak: społeczeństwo masowe, społeczeństwo obywatelskie, społeczeństwo otwarte, społeczeństwo nowoczesne i ponowoczesne. ? społeczeństwo masowe ? społeczeństwo biernych odbiorców kultury masowej. Powstaje, jako procesów związanych z industrializacją i urbanizacją. Następuje dezintegracja tradycyjnych struktur społecznych wraz z ich wartościami, normami i kontrolą społeczną, upadek religii, zmiana stylu pracy na zmechanizowaną i monotonną. Społeczeństwo masowe jest zatomizowane. ? społeczeństwo obywatelskie ? społeczeństwo otwarte - pojęcie wprowadzone przez francuskiego filozofa Henri Bergsona. W społeczeństwie otwartym polityka rządu podlega ocenie społecznej i zmienia się pod jej wpływem. U podstaw społeczeństwa leżą prawa jednostki i wolność stowarzyszeń, sprawy dotyczące społeczności nie są skrywane, a wiedza na ich temat jest ogólnie dostępna. Charakterystyczne dla społeczeństwa otwartego jest zjawisko ruchliwości społecznej - możliwości awansu zawodowego i społecznego, w tym przechodzenie z jednej warstwy społecznej do drugiej. Karl Popper w książce Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie wskazał, że cechą społeczeństwa otwartego jest możliwość zmiany elit politycznych bez rozlewu krwi Społeczeństwo otwarte zezwala na swobodną krytykę i kontrolę swych działań w trakcie liberalnej i demokratycznej dyskusji. Zmiany społeczne zachodzą poprzez modyfikację tego, co złe i utrwalanie tego, co dobre, nie zaś drogą gwałtownych skoków. Społeczeństwo takie jest pluralistyczne i wielokulturowe, co pozwala na wyciągnięcie maksimum korzyści z wielu różnych punktów widzenia dostępnych w takim społeczeństwie. ? społeczeństwo nowoczesne ? Społeczeństwo poprzemysłowe ? rozwija się od 2 połowy XX wieku. W społeczeństwie tym głównym źródłem utrzymania nie jest produkcja przemysłowa, lecz wytwarzanie i przetwarzanie informacji. W odróżnieniu od społeczeństwa przemysłowego charakteryzującego się tym, że największe zatrudnienie jest w sektorze przemysłowym, w społeczeństwie postindustrialnym najwięcej osób jest zatrudnionych w sektorze usług. Drugim wyróżnikiem jest to, że w społeczeństwie postindustrialnym następuje przejście od masowej produkcji dla anonimowego klienta do produkcji dla klienta indywidualnego. Zaczęły się rozwijać ponadnarodowe korporacje. - alternatywne pojęcia dla tego społeczeństwa to: ? społeczeństwo informacyjne - w którym towarem jest informacja traktowana jako szczególne dobro niematerialne, równoważne lub cenniejsze nawet od dóbr materialnych. Przewiduje się rozwój usług związanych z 3P (przesyłanie, przetwarzanie, przechowywanie informacji). ? globalna wioska ? media elektroniczne obalają bariery czasowe i przestrzenne, umożliwiając ludziom komunikację na masową skalę. Glob staje się wioską za sprawą elektronicznych mediów. ? społeczeństwo sieciowe - którego istotą jest sieć relacji społecznych oraz swobodny dostęp do uczestniczenia w różnych organizacjach i grupach społecznych czy kręgach zainteresowań przez jednostkę. Za istotny czynnik zmian uważa się rozwój nowoczesnych technologii telekomunikacji oraz rozbicie tradycyjnych form interakcji ludzkich. ? społeczeństwo ryzyka - z uwagi na ich podatność na katastrofy technologiczne oraz wywołane rozwojem przemysłu i techniki ? jak na przykład globalne ocieplenie. Czynniki wyznaczające ład społeczny Życie społeczne to wzajemne oddziaływania (interakcje) między jednostkami i zbiorowościami obejmujące: współpracę rywalizację i konflikty. Na ich przebieg ( na kształt życia społecznego) wpływają normy i wartości społeczne. Normy społeczne ? zasady zachowania (nakazy i zakazy) przyjęte w społeczeństwie: a/ normy prawne - zasady zachowania się oparte na przepisach.. W przeciwieństwie do innych norm są one powszechne i ustanowione lub uznane za obowiązujące przez państwo. Ich nieprzestrzeganie naraża na sankcje - ujemne skutki prawne polegające na zastosowaniu represji w postaci przymusu państwowego. b/ normy religijne - mają one ograniczony zasięg i dotyczą tylko osób danego wyznania. Często normy te określające stosunki między ludźmi traktowane są jako normy moralne. Dotyczą wyznawców i wskazują jakie zachowanie jest grzeszne. c/ normy moralne (etyczne) ? mają one charakter absolutny co oznacza bezwzględny nakaz lub zakaz określonego zachowania. Nie dotyczą tylko postępowania jednostki ale mogą dotyczyć całych grup społecznych. Ich nieprzestrzeganie może przynieść izolację jednostki. d/ normy obyczajowe - nawyki zachowania się rytuały czy sposoby ubierania się uznane w danej zbiorowości. Są przekazywane z pokolenia na pokolenie ( np. całowanie kobiety w rękę obyczaje świąteczne). Ale nie oceniają zachowań ani ich nie wartościują. Określają raczej co wypada lub czego nie wypada robić. Obyczaje kształtują się we wszystkich sferach życia. e/ normy zwyczajowe - nawyki zachowania charakterystyczne albo dla całego społeczeństwa albo dla jakichś grup społecznych np. sposób jedzenia zachowania wobec osób starszych. f/ normy formalne - zasady sformułowane w postaci pisanych regulaminów lub przepisów. g/ normy nieformalne - nie spisane powstają w wyniku wzajemnych kontaktów interpersonalnych Wartości społeczne ? wartością określamy "to wszystko co uchodzi za ważne i cenne dla jednostki i społeczeństwa oraz jest godne pożądania co łączy się z pozytywnymi przeżyciami i stanowi jednocześnie cel dążeń ludzkich" Wartości społeczne wynikają z tego co wspólnie potrzebne ludziom co ułatwia współżycie i współpracę: życie bezpieczeństwo możliwość rozwoju uczciwość odpowiedzialność tolerancja praworządność. ? Występowanie w społeczeństwie powszechnie aprobowanych i pozytywnych wartości i norm społecznych oznacza ład społeczny ? stan który zapewnia rozwój zbiorowości jako całości osiąganie wyznaczonych celów. Instytucje społeczne ? osoby czy grupy osób wyłaniające się ze zbiorowości i wykonujące dla niej określone zadania. Służą zaspokojeniu potrzeb tej zbiorowości realizacji jej celów. Istnieją: a/ instytucje formalne ? utworzone prawnie i ich działalność jest uregulowana przepisami. (np. szkoła lub sąd) b/ instytucje nieformalne ? powstają spontanicznie kiedy zachodzi odpowiednia okoliczność. Do takich instytucji można zaliczyć np. Uniwersytety Latające zakładane przez opozycję w czasach PRL-u. Kolejny podział instytucji odnosi się do ich merytorycznych funkcji: a) polityczne ? wiążą się ze zdobywaniem wykonywaniem i utrzymywaniem władzy np. partie. b) religijne ? określające zachowania religijne stosunek ludzi do sił i osób uznanych za święte np. Kościół katolicki. c) ekonomiczne ? zajmują się produkcją i podziałem dóbr usługami obiegiem pieniądza np. zakłady pracy banki. d) wychowawcze i kulturalne ? przekazywanie dziedzictwa kulturowego(szkoły muzea biblioteki) e) socjalne ? opiekuńczo wspomagające Konflikty i sposoby ich rozwiązywania Konflikty społeczne są stałym elementem życia społecznego. Wskazuje się trzy przyczyny: - nierówny podział dóbr między klasami lub grupami społecznymi ( tzw. przyczyny strukturalne związane z budową społeczeństwa) sprzeczności interesów - różnice rozwojowe występujące między regionami jakiegoś państwa - odmienne systemy wartości różnice ideologiczne np. w kwestii eutanazji kary śmierci aborcji ? sposoby rozwiązywania konfliktów: ? negocjacje ? rozmowy dobrowolnie podjęte przez strony konfliktu ? mediacje ? strony konfliktu zwracają się do strony trzeciej aby pośredniczyła w rozmowach ? arbitraż ? strony konfliktu zwracają się do osoby trzeciej aby rozstrzygnęła sporny problem i zobowiązują się do uznania jej (arbitra) decyzji ? sąd ? oddanie sprawy do sądu gdy strony lub strona nie wyrażają zgody na podjęcie mediacji lub negocjacji ? głosowanie ( np. referendum) ? poddanie przedmiotu konfliktu pod ocenę społeczną Formy udziału obywateli w życiu publicznym Życie publiczne ? relacje między jednostką a strukturami państwowymi i samorządowymi. ? Formy udziału obywateli w życiu publicznym: ? udział w referendum inicjatywa ludowa weto ludowe ( formy demokracji bezpośredniej) ? udział w wyborach do parlamentu i organów samorządu ( demokracja pośrednia) ? działalność w partiach politycznych i stowarzyszeniach ? inicjatywy obywatelskie ? zgromadzenia i manifestacje ? petycje listy otwarte Środki masowego przekazu i opinia publiczna Środki masowego przekazu ( mass media) odgrywają ogromną i stale rosnącą rolę w życiu publicznym stąd nazywane są czwartą władzą. ? rodzaje mass mediów: książka prasa film radio telewizja (ostatnio satelitarna) Internet. Media dostarczają i przetwarzają wiedzę o świecie ale podlegają wpływom politycznym ( media publiczne i ekonomicznym ( media komercyjne). Status mediów zależy od systemu politycznego. Z czasem pojawiły się różne koncepcje wpływu mediów na społeczeństwo: ? media jako okno ? pozwalają nam poznać świat który leży poza możliwościami naszego doświadczenia bez jakiejkolwiek manipulacji ? media jako zwierciadło ? dają obraz w miarę prawdziwy choć odwrócony. Pole widzenia jest ograniczone przez nadawcę ? media jako filtr ? przepuszczają niektóre informacje dają więc obraz rzeczywistości niepełny zależny od intencji nadawcy ? media jako bariera ? są ekranem oddzielającym nas od rzeczywistości ( dają wizerunek fałszywy) ? dzięki istnieniu mediów masowych i dużych grup odbiorców ukształtowała się tzw. opinia publiczna ? system przekonań i poglądów na sprawy publiczne ( polityka ekonomia kwestie społeczne). Na opinię publiczną wpływają media i elity. ? wzrost znaczenia opinii publicznej ( wykorzystywanej przez polityków i reklamę) doprowadził do rozwoju badań w tym zakresie. Wykorzystuje się sondaże ? czyli analizę i interpretację wypowiedzi określonej liczby osób. Zajmują się tym wyspecjalizowane instytucje: OBOP CBOS Pentor i inne. Czynniki wpływające na zachowanie człowieka Człowiek żyje w pewnym otoczeniu - nazywanym środowiskiem z którym łączą go ścisłe związki. Podejmuje określone czynności ( działania) czyli zachowuje się w określony sposób. Na jego zachowanie wpływają potrzeby postawy i osobowość. Potrzeba ? stan braku czegoś co jest niezbędne do życia rozwoju pełnienia roli społecznej. Skłania jednostkę do działania. ? często dzieli się potrzeby na biologiczne ? wrodzone i wynikające z funkcji organizmu ( potrzeba jedzenia snu wydalania zachowania temperatury ciała itd.) oraz psychiczne ? uwarunkowane strukturą osobowości ( np. pragnienie miłości uznania władzy wiedzy itd.) ? Wg badacza amerykańskiego Abrahama Maslowa potrzeby tworzą pewną hierarchię która decyduje o kolejności ich zaspokajania. I klasa ? potrzeby wynikające z braku czegoś ( elementarne) ? Potrzeby fizjologiczne: potrzeba jedzenia potrzeba odpoczynku potrzeby seksualne ? Potrzeby bezpieczeństwa wyrażają się unikaniem tego co może przynieść śmierć lub cierpienie: potrzeba opieki oparcia ładu poczucia pewności co do przyszłości ( brak lęku) ? Potrzeby przynależności i miłości ( afiliacji) ? Potrzeby szacunku i uznania II klasa ? potrzeby które służą wzrostowi doskonaleniu jednostki ? Potrzeby samorealizacji ; potrzeba wiedzy i rozumienia( poznawcza) potrzeby estetyczne religijne Postawa - stan emocjonalny stosunek do podmiotu polegający na ocenianiu go i reagowaniu nań. Przedmiotem może być człowiek rzecz zdarzenie ideologia. Postawy mają pewne właściwości: nastawienie pozytywne lub negatywne(kierunek) intensywność tj. siła postawy zakres postawy ? może dotyczyć przedmiotu jednostkowego lub grupy przedmiotów złożoność postawy trwałość postawy. Osobowość - ogół cech psychicznych człowieka zorganizowana struktura cech indywidualnych. W skład tej struktury wchodzą: rozum uczucia motywacja temperament charakter intelekt Koncepcje osobowości człowieka Typologie osobowości ? wg Hipokratesa osobowość wynikiem mieszania się 4 żywiołów i 4 cieczy. Ich kombinacje dają cztery typy ludzkie: a/ choleryk ? pobudliwy wrażliwy wytrwały b/ melancholik ? o słabych reakcjach mało aktywny smutny sumienny wrażliwy c/ flegmatyk ? spokojny dokładny powolny nie ulega gwałtownym uczuciom pamiętliwy d/ sangwinik ? aktywny ulegający silnym emocjom i uczuciom wesoły. ? wg Carla Gustava Junga szwajcarskiego psychologa 2 rodzaje osobowości: a/ introwertyk ? kieruje uwagę i energię na własne ja (? do wewnątrz?). Typ spokojny który usuwa się w cień utrzymuje rezerwę wobec innych ludzi. b/ekstrawertyk ? zwraca się na zewnątrz na świat. Typ ten jest towarzyski beztroski skłonny do gwałtownych reakcji. ? psychologiczne koncepcje osobowości: ? behawiorystyczna ? zakłada że na zachowanie człowieka ma wpływ środowisko; zwłaszcza system kar i nagród na które człowiek reaguje ( koncepcja bodźca-reakcji) ? psychoanalityczna - wg austriackiego uczonego Zygmunta Freuda zachowanie człowieka określają potrzeby warunki społeczne i kultura. Freud wskazał 3 elementy osobowości: id ? związane z biologicznymi potrzebami ego ? odpowiada za świadome zachowania jednostki superego ? związane z uwewnętrznianiem ( przyjmowaniem norm społecznych) ? poznawcza ? człowiek podlega wpływom środowiska ale nie jest tylko biernym odbiorcą. Ma postawę aktywną zdobywając informacje i tworząc własny system wartości. ? humanistyczna ? człowiek dąży do samorealizacji stanowiąc część świata społecznego i będąc z natury dobrym. Socjalizacja i jej etapy W toku rozwoju od momentu narodzin człowiek uczy się życia w społeczeństwie ? proces ten nazywamy socjalizacją. Socjalizacja obejmuje 2 etapy: a/ pierwotna ? obejmuje dzieciństwo i wczesną młodość kiedy dziecko podlega wpływom rodziny i rówieśników. Naśladuje innych przyswaja sobie wzorce zachowań. Na tym etapie szczególną rolę odgrywa zabawa. b/ wtórna ? jednostka przyjmuje coraz więcej ról społecznych staje się członkiem nowych grup i w coraz większym stopniu wpływa na otoczenie oraz dokonuje wyboru wartości. Subkultury Subkultura młodzieżowa - nazwa grupy młodzieżowej w której normy obyczajowe zasady postępowania ubiór odbiegają od norm reszty społeczeństwa. Subkultury manifestują negację wzorów kultury uznawanych przez większość społeczeństwa odrzucane elementy zastępują własnymi wzorcami zachowań ? stąd subkulturę nazywa się czasem kontrkulturą lub kulturą alternatywną. Członkowie subkultur manifestują swoją odrębność poprzez: twórczość artystyczną przekonania fryzurę i stroje. Przykładami grup subkulturowych są: ? punki - w węższym znaczeniu gatunek muzyczny w obrębie muzyki rockowej ( punk rock) w szerszym ruch kulturowo-społeczno-polityczny zapoczątkowany w połowie lat 70. XX w. w różnych swoich przejawach istniejący do dziś. Punk początkowo zakładał odrzucenie ideologii ale w miarę upływu czasu przekształcał się w ruch społeczno-polityczny wymierzony przeciwko instytucjom które ? jak uważano- ograniczają wolność i niezależność człowieka: rząd policja i wojsko zorganizowana religia środki masowego przekazu wielkie korporacje itp. Negacja wszelkich form rządów doprowadziła do przyjęcia przez znaczną część punków ideologii anarchistycznej. ? cechy punków: skórzane kurtki wysokie wojskowe buty fryzura zw. irokezem tatuaże. ? Za pierwszy zespół punkowy uznaje się brytyjski The Sex Pistols choć geneza zjawiska jest znacznie wcześniejsza. Słowo "punk" oznaczające w języku angielskim coś zgniłego bezwartościowego śmieć dziwkę szczeniaka gówniarza itp. w kontekście muzyki rockowej było używane od połowy lat 60. XX w. na określenie amatorskich zespołów przedstawicieli tzw. rocka garażowego. Czołowe zespoły lat 70-tych: The Ramones Television Talking Heads Blondie Suicide Patti Smith Group Sex Pistols The Clash . ? Podkreślano prostotę punka zarówno w warstwie muzycznej jak i literackiej. Negatywną opinię o punk rocku kształtowały koncerty: wyzwiska padające ze sceny rzucanie różnymi przedmiotami iszczenie instrumentów przez muzyków. ? Lata 80. XX wieku przyniosły drugą falę zespołów wywodzących się bezpośrednio z ruchu punk narodziła się też bardziej melodyjna i zróżnicowana odmiana hardcore. Renesans przyniosły lata 90. kiedy to za sprawą grup takich jak Rancid czy The Offspring punk rock stał się bardziej przystępny dla przeciętnego słuchacza ale i bardziej komercyjny. ? skini ( Skinhead)- ruch powstał w latach 60-tych w WB ; wyróżnikiem tej grupy jest noszenie bardzo krótkich wygolonych blisko skóry włosów na głowie. ? W połowie lat 70. XX w. nastąpiła eksplozja tego ruchu. Odrodził się wtedy jako reakcja na subkulturę punk. Z punku pozostała jednak ostra negacja zastanego porządku. Subkultura ta zaczęła rozwijać się najintensywniej w środowisku pseudokibiców piłki nożnej a następnie została skierowana przez skrajnie prawicową partię National Front która zaczęła zdobywać w tym środowisku znaczne wpływy na tory antyimigracyjnego rasizmu. Druga fala ruchu skinheadów przyniosła eksport nacjonalistyczno-rasistowskiego wariantu tej subkultury. Pod koniec lat 70. i na początku 80. XX w. stylistykę "wygolonych" bojówek w bryczesach i "podkutych butach" zaczęły na swoim gruncie zaszczepiać skrajnie prawicowe partie z USA Niemiec i Francji. ? Obecnie subkultura ta występuje w Europie (głównie w Rosji Niemczech i na Śląsku w Polsce) a także w Japonii Brazylii USA i Kanadzie przyjmując różne formy od nacjonalistycznych przez neonazistowsko-rasistowskie po skrajnie-antyrasistowsko-lewicowe. (najwięcej 60 tyś. w Rosji) ? hipisi - dzieci kwiaty ( hippie-s; to be hip ? żyć na bieżąco dniem dzisiejszym) ? kontrkultura kontestacyjna II połowy lat 60. i początku lat 70. XX wieku. Wyrażała bunt przeciwko światu dorosłych (nie wierzcie nikomu po trzydziestce) i jego instytucjom: rodzinie Kościołowi szkole pracy szefom rywalizacji pieniądzowi wojsku wojnie normom przymusom zakazom (zakazuje się zakazywać) domniemanej hipokryzji konwencji ubioru własności prywatnej (życie w komunach). zjawisko to ogarnęło niemal cały zachodni świat. Istotną ideą tego ruchu był skrajny pacyfizm co wyrażają hasło Make love not war (czyń miłość nie wojnę) Non-violence (bez przemocy) i Peace and love (pokój i miłość). Mężczyźni nosili długie włosy co było wyrazem wolności oraz sprzeciwu wobec konieczności odbywania służby wojskowej. ? Konsekwencjami istnienia tego ruchu stało się rozszerzenie zasięgu ruchów pacyfistycznych i ideologii ekologicznych zainteresowanie duchowością Wschodu krytyka wyścigu szczurów konformizmu i wszelkiego konsumpcjonizmu. Ruch ten przyczynił się do upowszechnienia narkotyków i był jedną z przyczyn tzw. rewolucji seksualnej. ? wygląd ; długie włosy brody luźne bluzki z szerokimi rękawami wytarte jeansy z szerokimi nogawkami ? dzwony barwne spódnice tanie ozdoby z drewna podwieszane na rzemykach. ? Ruch stanowił też jedno z pośrednich źródeł ruchu New Age.( przez chrześcijan ruch New Age jest uważany za sektę) ( Muzyka określana mianem New Age często niesie wizję lepszej przyszłości oraz wyraża uwielbienie dla dobra i piękna. Rzadko zajmuje się ona problemami tego świata i jego mieszkańców. Zamiast tego oferuje pokojową wizję lepszego świata. Przedstawiciele: Enigma Enya Era Vangelis Mike Oldfield) ? rastafarianie ? emancypacyjny ruch murzyński który narodził się w latach 30-tych na Jamajce. Potępiał rasizm i nawoływał do życia w zgodzie z nakazami do idei tego ruchu nawiązują miłośnicy muzyki reggae ? wywodzącej się z folkloru Jamajki. Rastafarianie często noszą dredy i trójkolorowe elementy stroju ( czerwono-żółte-zielone) ? hiphopowcy - ruch kulturowy rozpoczęty przez Afroamerykanów i Latynosów we wczesnych latach 70. XX wieku w nowojorskim Bronksie. Hip-hop zaczął powoli przenikać do świata kultury masowej na początku lat 80. by w następnej dekadzie rozprzestrzenić się na każdy zakątek globu. Główne "elementy" kultury hip-hop to: rapowanie Djing graffiti b-boying (znany też jako breakdance). Hip-hop poczuwa się do pokrewieństwa z muzyką reggae w jej różnych postaciach z którym to ruchem łączą go społecznie postępowa i antyestablishmentowa ideologia oraz aspekt sztuki ulicznej i folkloru miejskiego. Kultura hip-hopu jest negacyjna wobec zachodniego systemu wartości i estetyki np. często nie potępia łamania prawa ani nie stroni od wulgarnej ekspresji. ? Muzyka hip-hopowa w Polsce szerzej pojawiła się w latach 90. XX wieku z kilkuletnim w stosunku do zachodniej Europy opóźnieniem. Prawdziwy boom nastąpił wraz z pojawieniem się płyty Alboom Liroya z Kielc okrzykniętego twórcą polskiej odmiany gangsta rapu. Polscy raperzy wcześnie dopatrzyli się podobieństwa między gettami miast amerykańskich a polskimi blokami i blokowiskami z którymi hip-hop na stałe się zidentyfikował. Na scenie zaistniały zespoły takie jak np. Molesta czy Slums Attack. Od roku 2005 media powoli odwracają się od hip-hopu. W radiu nadaje się coraz mniej polskiego rapu poznikały niektóre magazyny. ? subkultura techno - styl w muzyce rozrywkowej i kulturze masowej; powstały w silnej opozycji do innych stylów muzycznych zwłaszcza muzyki rockowej. Cechy: rezygnacja z buntowniczego i idealistycznego ducha entuzjastyczna akceptacja wszystkiego co niesie z sobą nowoczesność. ? chuligani (ang. Hooligan) ? subkultura przestępcza charakteryzująca się agresją i pogardą wobec obcych. Obecnie grupy chuliganów (szalikowców) szczególnie aktywne na meczach futbolu. ? skejci ? subkultura ludzi jeżdżących na deskorolkach których strój tworzą: bluza dresowa z kapturem luźny T- shirt szerokie spodnie ? blokersi ? mieszkańcy dużych osiedli miejskich spędzający czas na osiedlowych podwórkach nadużywający alkoholu i agresywni wobec otaczającej ich rzeczywistości. Sekta - pierwotnie określenie grupy wyznawców których poglądy religijne są przez tradycyjne Kościoły uznane za niezgodne z oficjalną dominującą doktryną. Sektę charakteryzują cechy często uznawane są za negatywne przez oficjalne instytucje państwowe lub religijne m. in. - autorytarne sprawowanie władzy przez przywódcę sekty - traktowanie członków sekty w sposób instrumentalny przez jej kierownictwo - łączenie celów politycznych i ekonomicznych (korzyści materialne z działalności sekty przez wybrane osoby lub grupy osób) z celami religijnymi lub parareligijnymi - brak samokrytycyzmu dążenie do uniezależnienia się od uznawanych przez społeczeństwo czynników kontroli (np. rodzina lub media) ? Wg Komisji Rodziny Sejmu RP sekta - to ? zbiór ludzi o charakterze totalitarnym naruszający podstawowe prawa człowieka lub zasady współżycia społecznego który poprzez stosowanie technik psychologicznych i socjologicznych wykorzystanie fizyczne psychiczne lub materialne powoduje uzależnienie osoby od tej grupy lub jej przywódcy a jej wpływ na jednostkę rodzinę lub społeczeństwo ma charakter destrukcyjny". ? sekta to grupa w której zachodzi wysoki poziom totalności (kontroli życia członków) i psychomanipulacji. Przy rozpoznawaniu i ocenie sekty ważne są pytania dotyczące: 1. zakresu władzy przywódcy grupy 2. stosunku do spraw finansowych (nacisk na gromadzenie funduszy negatywnym sygnałem) 3. swobody rezygnacji z członkostwa 4. istnienia obowiązku zakładania rodzin wewnątrz grupy 5. stopnia izolacji od informacji z zewnątrz 6. istnienia postawy niechęci lub wrogości wobec społeczeństwa instytucji ludzi spoza grupy oraz istnienia przekonania o jedyno zbawczości nauk grupy 7. stosunku do oświaty i kształcenia pozareligijnego ? przyczyny wstępowania do sekt: - działalność przywódców tych ugrupowań religijnych którzy wykorzystują ludzkie słabości do manipulowania i podporządkowania sobie innych - opinię tę wyraża 90% społeczeństwa. - chęć doznania nowych wrażeń i przygód - deprywacja psychiczna potencjalnych członków sekt (jest to trudna sytuacja życiowa po utracie bliskiej osoby gdy jesteśmy skazani na długotrwałą rozłąkę z osobą kochaną opuszczamy dom rodzinny) - członkami sekt zostają osoby słabe zagubione poszukujące zewnętrznego oparcia (82% badanych) oraz osoby poszukujące sensu życia - potrzeba afiliacji i więzi z grupą - członkami sekt zostają osoby mające w sektach przyjaciół i znajomych - brak ciepła i zainteresowania w domu rodzinnym - rygorystyczne środowisko w którym jednostka dorastała - według badania OBOP członkami sekt zostają osoby nadmiernie kontrolowane przez rodziców (46 % procent badanych) ? Przykłady sekt: ? Świadkowie Jehowy ? sektę tę założył Karol Russel w 1872 r. w Pensylwanii (USA).Zyskała prawny status anonimowego towarzystwa zwanego Towarzystwem "Strażnica" które mieści się w Brooklynie (Nowy Jork).Doktryna tej sekty opiera się na całkowicie dowolnej interpretacji Biblii. Przykłady: - jehowici nie przyjmują Bóstwa Chrystusa. Uważają go tylko za człowieka. - utrzymują również że człowiek i dusza są śmiertelne.. ? - zwalczają także kult Krzyża który jest symbolem Męki Pańskiej odkupienia oraz znakiem miłości ku nam. - odrzucają również wszystkie sakramenty (poza chrztem). - dowolna interpretacja wyrwanych z kontekstu fragmentów Biblii każe im np. nie służyć w wojsku nie zgadzać się na transfuzję krwi nie zasiadać w lawach przysięgłych itd. Sekta Świadków Jehowy na całym świecie liczy ok. 25 mln członków. Od wielu lat jest aktywna w Polsce. ? Kościół scjentologiczny - nowy ruch religijny założony w roku 1951 przez pisarza science fiction Ronalda on swój program w książce ?Dianetyka czyli nowoczesna wiedza o zdrowiu psychicznym?(1950). Poglądy tam zawarte są mieszaniną myśli zaczerpniętych z religii azjatyckich(buddyzmu i taoizmu) magii medycyny i psychologii. Hubbard stwierdza że znalazł klucz do osiągnięcia szczęścia. Trzeba tylko pozbyć się ?engramów?- ?aberracji umysłowych? które są wynikiem urazów z wczesnego dzieciństwa. W tym celu należy się poddać wymyślonej przez Hubbarda uproszczonej technice terapeutycznej. Oczywiście "psychoterapeutami" są przedstawiciele sekty. Celem tych spotkań (auditingów) jest doprowadzenie do "odblokowania się człowieka" tzn. uwolnienie się od wszelkich stresów uprzedzeń czy zahamowań a więc doprowadzenie jednostki do takiego stanu emocjonalnego i duchowego aby czuła się wyzwolona wolna od wszelkich napięć. Niestety - podobnie jak w przypadku innych sekt - to pozorne "wyzwolenie" jest początkiem jeszcze większego zniewolenia wewnętrznego. Biuro Bezpieczeństwa Narodowego w swoim raporcie z roku 1995 uważa że jednym z zagrożeń jakie niesie ze sobą Kościół Scjentologiczny jest podejmowanie działań dążących do wyłudzania środków materialnych na tzw. orientalne techniki odnowy psychicznej tak zresztą modne obecnie. ? satanizm - satanistycznymi określa się wyznania religijne których członkowie czczą różnie rozumianego Szatana. Sataniści: odrzucają piekło i niebo nie istnieją. nie wierzą w zbawienie i życie pozagrobowe nie dopuszczają zewnętrznych ograniczeń moralnych czy kulturowych. Sataniści jako subkultura to luźne nieformalne grupy ulegające fascynacji elementami satanizmu w literaturze filmie i zainteresowani muzyką death metalową i black metalową Popełniają czasem wykroczenia i występki jak dewastowanie cmentarzy czy kościołów malowanie symboli satanistycznych na murach profanacja rzeczy ogólnie przyjętych w danym społeczeństwie religijnym za "święte" ("kopulacja" z krzyżami załatwianie potrzeb fizjologicznych na "święte księgi" - Chrześcijańską Biblię Judaistyczną Torę czy Islamski Koran). Rzadko składane są ofiary z małych zwierząt. ? Polski Kościół Stwórcy -nieoficjalnie działająca od 2001 r. polska gałąź Światowego Kościoła Stwórcy formacja rasistowska typu wodzowskiego pretendująca do miana organizacji religijnej głosząca separację i supremację białej rasy. Członkami tej formacji są aktywiści grupy Krew i honor. Społeczeństwo polskie. Cechy społeczeństwa polskiego w 20-leciu międzywojennym ? społeczeństwo rolnicze ; większość ludności mieszkała na przeludnionej wsi ( problem reformy rolnej zyskiwał szczególne znaczenie) a migracja do miast była ograniczona ze względu na słabość przemysłu. ? drugą liczebnie grupę stanowiła klasa robotnicza ( 29 %) będąca w trudnej sytuacji materialnej. ? w lepszej sytuacji były grupy inteligencji i drobnomieszczaństwa a elitę stanowiły burżuazja i ziemiaństwo. ? społeczeństwo było wielonarodowościowe ; 1/3 obywateli należała do mniejszości narodowych * W okresie tym społeczeństwo polskie było zamkniętym - przejście z klasy do klasy było trudne. ? II wojna światowa przyniosła zmiany: spadek ludności z 35 do 24 milionów straty wśród inteligencji burżuazji i ziemiaństwa wskutek represji okupantów prawie zanik mniejszości narodowych - wskutek eksterminacji Żydów wysiedleń Niemców Ukraińców i Białorusinów. b/ Zmiany w społeczeństwie polskim po II wojnie światowej ? zjawisko migracji związane ze zmianą granic ( np. napływ ludzi z tzw. Kresów na tzw. Ziemie Odzyskane) oraz napływ ludzi ze wsi do miast w związku z forsowną industrializacją. Efektem tych procesów była dla wielu Polaków utrata małej ( lokalnej) ojczyzny. ? wskutek reformy rolnej oraz nacjonalizacji przemysłu zniknęły ziemiaństwo i burżuazja. Likwidacja wolnego rynku w ramach tzw.? bitwy o handel ?przyniosła niemal zanik klasy średniej. ? zmieniła się sytuacja inteligencji ; inteligencja przedwojenna spychana była na boczny tor a jej miejsce zajmowali ludzie nowi na podstawie kryterium politycznego i pochodzący z rodzin chłopskich lub robotniczych którym ułatwiano zdobycie tej polityki były później tzw. punkty za pochodzenie. ? zaczęła tworzyć się nowa warstwa społeczna związana ze sprawowaniem władzy ? tzw. nowa klasa wg Milowana Dzilasa ( Nomenklatura partyjna - najogólniej oznacza ono pracowników aparatu partyjnego oraz mianowanych przez władze partyjne urzędników i funkcjonariuszy państwa organizacji społecznych i administracji przemysłowej) ? w epoce Gomułki ( 1956-1970) liczba ludności miejskiej przewyższyła liczbę mieszkańców wsi - pojawiło się społeczeństwo industrialne cechujące się egalitaryzmem ( zacierały się różnice materialne między rolnikami robotnikami i pracownikami umysłowymi.) ? w dekadzie gierkowskiej (1970-1980) wzrosła rola klasy robotniczej zwłaszcza górników i hutników. Płace robotników przekraczały płace pracowników umysłowych. ? u schyłku PRL widoczny był wzrost wykształcenia społeczeństwa ale zaznaczyło się zjawisko jego starzenia się. Zmiany społeczne w okresie transformacji po 1989 roku ? zjawisko transformacji systemowej w sferze ekonomicznej( restrukturyzacja) zrodziło bezrobocie spadek liczby rolników i robotników ; z drugiej strony wzrosła liczba osób pracujących na własny rachunek( w usługach i handlu) oraz pracujących umysłowo. Klasa robotnicza utraciła uprzywilejowaną pozycję i bezpieczeństwo socjalne. ? rozwój klasy średniej ( sektor usług handel gastronomia) ; górną jej część stanowią eksperci przedsiębiorcy menedżerowie. ? zjawisko marginalizacji (wykluczenia) ? dotyczy bezrobotnych i nisko zarabiających wzmacnia tendencje patologiczne w życiu społecznym. Nastąpił wzrost rozpiętości dochodów i różnic w dostępie do usług. ? dalsze zmiany struktury wiekowej ( wydłużanie życia spadek liczby urodzeń) ? wzrost różnic międzypokoleniowych ( otwartość młodzieży na cywilizację informatyczną globalną kulturę masową i z drugiej strony problemy średniego a zwłaszcza starszego pokolenia odczuwającego tzw. szok przyszłości ( Alvin Toefler). Nastąpił kryzys autorytetów: rodziny szkoły Kościoła. Zmniejsza się u młodzieży poczucie przynależności narodowej. Obecnie sytuację społeczną w Polsce cechują ? proces starzenia się społeczeństwa ? malał w ostatnich kilkunastu latach odsetek ludności w wieku przedprodukcyjnym a rósł udział ludności w wieku poprodukcyjnym. ? poprawa poziomu wykształcenia ? rośnie liczba ludzi z wykształceniem wyższym. ? nadal wysoki procent mieszkańców wsi ( ponad 30 %). ? duża liczba osób niepełnosprawnych zwłaszcza wśród osób po 55 roku życia. ? rosnące kontrasty w poziomie życia (ponad 1/3 rezygnuje z uczestnictwa w kulturze wobec problemów finansowych ponad połowa rezygnuje z wyjazdów na urlop) Problemy dotykające współczesne społeczeństwo polskie: ? zjawisko biedy i bezdomności marginalizacja wielu rodzin ( jedną z przyczyn bezrobocie) ? patologie: alkoholizm narkomania prostytucja przemoc w rodzinie ? przestępczość powodująca spadek poczucia bezpieczeństwa ? rozwój sekt ? wandalizm i agresja w zachowaniach w życiu publicznym ? brak poszanowania prawa ? stres i alienacja dotykające wiele jednostek pracoholizm ? destrukcyjnie wpływający na zdrowie i niszczący więzi rodzinne. Jak kontaktować się z klientami po raz pierwszy? Masz tylko jedną szansę na wywarcie dobrego pierwszego wrażenia. Jeżeli Ty także często kontaktujesz się z potencjalnymi klientami po raz pierwszy lub często słyszysz odmowę, zanim jeszcze zdążysz powiedzieć cokolwiek – mam dla Ciebie garść porad o tym, jak sobie radzić z pierwszym telefonem do potencjalnego klienta. Telefonem, albo spotkaniem. Motywacją do napisania tego artykułu była reakcja czytelników na mój poprzedni tekst o wymówce proszę wysłać ofertę historiiW ostatnich 2 dekadach XX wieku można było przyjechać autem wypakowanym towarem „na rynek” albo „na wioskę” i ludzie sami układali się w kolejkę. Wtedy właśnie powstawały bazary, handel obwoźny, czy słynne warzywne „szczęki”. Wszystko było nowe i wszystkiego było mało. Jeśli ktoś rozpoczynał biznes w takich okolicznościach, trudno oczekiwać, że w dzisiejszych czasach będzie wyrozumiały dla klientów, którzy oczekują zupełnie innego traktowania niż dwie dekady sprzedawało się zupełnie inaczej. Polegało to głównie na wywieraniu presji na kliencie i stawianiu nacisku na sprzedanie, zamknięcie transakcji. Nacisk na potencjalnego klienta zawsze był normalnym a nawet oczekiwanym elementem sprzedaży, jednak dzisiaj świadomość konsumentów jest wysoka i to przestało działać. Niestety, wśród wielu właścicieli firm czy dyrektorów handlowych wychowało się na tych technikach sprzedaży i dzisiaj, są oni już daleko od „linii frontu”, nie zauważając przy tym zupełnie, że świat się się z tamtej epoki właściciele firm czy obecni dyrektorzy handlowi – traktują swoich handlowców takim mniej więcej związkiem przyczynowo-skutkowym: „Jeśli nie naciskasz, nie walczysz o sprzedaż, nie wywierasz presji na kliencie, to znaczy że sobie odpuszczasz, a jak sobie odpuszczasz to znaczy że nie jesteś handlowcem”. Moje podsumowanie tego sposobu sprzedaży zawiera się w jednym słowie: właśnie stosując to tradycyjne podejście usłyszysz od potencjalnego klienta „Nie mamy na to pieniędzy”, „Proszę oddzwonić za miesiąc” albo „Proszę przesłać mi ofertę mailem„. To tylko uprzejme odpowiedzi, które znaczą tyle co „Spadaj, nie chcę Cię słuchać”. Oto dlaczego tak się dzieje:Rozwój technologii, edukacja klientów i konkurencja sprawiają, że takie podejście przestaje działać. Kiedyś rynkiem rządzili dostawcy bo choć pieniędzy było mnóstwo, to było mało towarów. Dzisiaj rządzą klienci, bo towarów jest mnóstwo a pieniędzy jest niewiele i każdy chce je wydawać co poniżej przeczytasz, to nowe podejście do procesu sprzedaży potencjalnym klientom, z którymi rozmawiasz pierwszy raz. Pokazałem też „tradycyjny” odpowiednik, zestawiając je ze sobą. Stosując ten sposób obsługi pierwszego kontaktu z potencjalnym klientem efektywność Twoich wysiłków sprzedażowych będzie wyższa, sprzedasz więcej i zamienisz potencjalnych klientów w lojalnych sprzedawać, zacznij rozmawiaćKiedyś było: Przestań gadać, zacznij sprzedawać! Kiedy dzwonisz do kogoś, nigdy nie zaczynaj od szerokiej prezentacji firmy, siebie i produktów. Po prostu się przedstaw i skup się na konkretnym problemem, który rozwiązuje Twoj produkt. Możesz zacząć tak: „Dzwonię do Pana, aby dowiedzieć się co Pan sądzi na temat sposobów na obniżenie kosztów energii elektrycznej.” albo „Chciałbym poznać Pani opinię na temat najlepszego wg Pani sposobu na uzyskanie poleceń i rekomendacji od klientów.”Zauważ, że niczego nie sprzedajesz, niczego nie wciskasz takim prostym zdaniem. Po prostu przedstawiasz problem, który wg Twojej oceny, ten potencjalny klient może mieć. Mam nadzieję, że wiesz doskonale, jakie problemy rozwiązuje Twój produkt, bo to musisz wiedzieć na pewno. Ale jeśli tego nie wiesz to skontaktuj się z kilkoma klientami i po prostu zapytaj ich o to – dlaczego kupili polecane przez Ciebie rozwiązanie (produkt).Twoim celem jest odkrycie wspólnych celów – Twoich i Twojego rozmówcyKiedyś było: Twoim celem jest sprzedawanie! Kiedy przestaniesz myśleć o tym, że celem jest sprzedaż albo umówienie spotkania, poczujesz się dość… dziwnie. Przestaniesz czuć presję i odpowiedzialność za to aby prowadzić proces sprzedaży i dzięki temu Ty i Twój rozmówca poczujecie, że wasza rozmowa staje się dialogiem, który ma na celu nazwanie problemu oraz określenie sposobu rozwiązania go. Nie przystawiasz klientowi pistoletu do głowy z pytaniem „Czy jest Pan zainteresowany?” tylko uzyskujesz od klienta – dzięki dialogowi – informacje o kierunku, w którym masz się poruszać, o jego potrzebach i zainteresowany klient to początek procesu sprzedażyKiedyś było: Nie zainteresowany klient to koniec procesu sprzedaży! Tradycyjny model sprzedaży zakłada, że kiedy klient nie jest zainteresowany i nie chce kupić, to znaczy proces sprzedaży się już zakończył. Czasem możesz popełnić jakieś błędy, na skutek których klient nie będzie zainteresowany zakupem. Co wtedy?Postaw sobie pytanie: Czy chciałem mu coś wcisnąć? Czy używałeś pro-sprzedażowych zwrotów np. „Mamy rozwiązanie, które uwolni Pana od problemów” albo „Inne firmy z Pana branży już kupiły nasze produkty, więc uważam, że i Pan powinien je kupić” czy nieśmiertelne „Czy jest Pan zainteresowany zakupem?”. Jeśli tak – wróć do początku mojej listy. Nie próbuj sprzedawać. Próbuj rozmawiać. Rozmawiaj. W innym przypadku żaden klient Ci nie zaufa. Mimo Twoich szczerych intencji, zarzuci Ci nieuczciwość i dbanie o swój biznes, zamiast o nazwanie jego problemu i wyszukanie i dostarczenie mu skutecznego moich obserwacji – kobiety sprawdzają się tutaj dużo lepiej niż mężczyźni. Facet chce uzyskać efekt najszybciej, najniższym wysiłkiem. Kobiety umieją prowadzić dialog, słuchać aktywnie i podtrzymywać relacje, dlatego – w moim przekonaniu – ich empatia jest dużym odrzucenia lub wycofania się klienta jest ukryta presja na sprzedażKiedyś było: Odmowa i odrzucenie sprzedawcy to normalka, przyzwyczaj się do tego. Usuń to „ciśnienie”, presję na sprzedawanie, a nigdy nie będziesz się spotykać z odmowami. Odrzucanie wszystkiego i wszystkich to nie jest naturalna reakcja żadnego człowieka, również potencjalnego klienta, do którego akurat dzwonisz. Nikt nie ma takich intencji, bo ludzie są istotami Ty jesteś tym katalizatorem. Jeśli powiesz coś nieodpowiedniego, niewłaściwie się zachowasz – to może być nawet coś bardzo subtelnego – klient natychmiast Cię odrzuci bo to będzie jego reakcja obronna. Tak, chodzi o to co mówisz!Pomyśl o sobie, kiedy ktoś nieznany, w rozmowie w cztery oczy będzie próbował bardzo subtelnie udowodnić Ci, że jesteś wielbłądem. Włącza Ci się agresja, natychmiast szykujesz riposty, kontrargumenty, albo zupełnie ignorujesz tą osobę. Tak czy inaczej rozstanie się w atmosferze neutralnej jest na łamach moich artykułów pisałem o zasadzie: trzeba mówić (a dokładniej – zadawać pytania) przez 20% czasu, klientowi zostawić na odpowiedzi 80% nawet pytania mogą zawierać podtekst sprzedażowy, który wyzwala odrzucenie, dlatego znowu wróć do początku tej listy. Rozmowa musi pomóc Twojemu potencjalnemu klientowi nazwać, zidentyfikować i rozwiązać problemy, które są dla niego nie naciskaj rozmówcyKiedyś było: Naciskaj na klienta, aby się zadeklarował: kupi czy nie kupi? To niemal odruchowe, że każdy sprzedawca chce szybko uzyskać konkretną, wiążącą odpowiedź: tak albo nie. To irytuje rozmówców, bo to wytwarza presję sprzedażową. Coś na zasadzie komunikatu „Rozmawiam z Tobą od pół godziny tylko po to, żeby się dowiedzieć: ’kupisz, czy nie?’ więc odpowiedz wreszcie!”Zamiast przypierania do muru i wywierania presji „tak czy nie”, zapytaj potencjalnego klienta kiedy chciałby porozmawiać z Tobą jeszcze raz. Pozostawiasz mu wtedy dobre wrażenie po sobie: zamiast być sprzedawcą jesteś doradcą, który słucha klientów i rozwiązuje ich problemy. Ty nie sprzedajesz, tylko wybierasz najlepsze dla nich rozwiązania. Ponieważ rozmowa z Tobą jest interesująca, większość potencjalnych klientów chętnie przyjmie kolejną propozycję klient ma wątpliwości, podnieś ich rangę, aby były ważne i porozmawiaj o tymKiedyś było: Jeżeli klient ma wątpliwości – walcz z nimi albo wysuń kontrargumenty! Tradycyjne podejście mówi tak: jeśli klient ma obiekcje, zmierz się z nimi i je zwalcz aby zniknęły. Tylko że wtedy znowu sprzedajesz. Znowu wywierasz presję sprzedażową. Dodatkowo nie patrzysz na problemy oczami klientów bo jesteś zaangażowany w likwidację się angażować w walkę z wątpliwościami. Zamiast tego po prostu je opisz swoimi słowami. Możesz je nawet wyolbrzymić – wszystko po to, aby klient poczuł, że na prawdę rozumiesz jego problem i interesujesz się nim. Kiedy ten problem już będzie duży, a ty poczujesz, że klient ma pewność, że go rozumiesz, powiedz po prostu: „To już prawdopodobnie nie będzie problem”. Oczywiście tylko w sytuacji, kiedy Twój produkt rzeczywiście rozwiąże ten tego rodzaju odpowiedzi intryguje klienta (nigdy go nie złości, jeśli rzeczywiście ma poczucie, że znasz jego problem tak dobrze jak on sam) i nakłania do rozwoju rozmowy, w której jest w stanie powiedzieć o wszystkich kryteriach, jakie ma spełniać wg niego najlepsze o tym, że klienci kłamią (tak samo jak sprzedawcy). Zawsze mówią najpierw to co jest wiarygodne (dobrze brzmi), a później to co jest prawdą. Pisałem już o tym wcześniej, ale powtórzę. Jeśli chcesz mieć pewność, że obiekcje klienta są prawdziwe, zadaj mu pytanie weryfikujące w inny sposób np. „Co jeszcze poza [tutaj powód odmowy] jest dla Pana istotne przy podejmowaniu takiej decyzji?”. Wówczas poda prawdziwy nie broń siebie ani produktuKiedyś było: Jeżeli klient kwestionuje produkt, broń go, pokazuj wyższość nad innymi! To buduje jeszcze większą presję sprzedażową. Zazwyczaj potencjalny klient zadaje pytanie w stylu: „Dlaczego miałbym wybrać Waszą ofertę zamiast konkurencyjnej?” i tutaj większość sprzedawców zaczyna się bronić, bo wierzą, że ich produkt jest najlepszy na rynku. Chcą przekonać klienta w sposób ofensywny, znowu wkraczając na ścieżkę „wciskania”. A co wtedy myśli klient? Mniej więcej to: „Ten sprzedawca chce mi coś wcisnąć na siłę a ja nie lubię się czuć jak narzędzie potrzebne mu do realizacji planów sprzedaży”. Po tyradzie z argumentami sprzedawca słyszy „Proszę przesłać mi ofertę mailem„ albo „Proszę zadzwonić do mnie później bo teraz nie jestem zainteresowany”.Dlaczego tak się dzieje? Zawsze będzie ktoś, kto ma taniej, pisałem o tym w ebooku „Jak podnieść ceny i sprzedawać więcej„. To klient ma ocenić samodzielnie i subiektywnie jaka oferta jest dla niego najlepsza. Jeżeli zaczniesz być swoim adwokatem broniąc się przed ofertami z rynku, klient zapędził Cię w kozi róg. Spójrz:Jeżeli klient będzie sprytny (np., tak jak moja żona, która bezwzględnie wykorzystuje tą technikę jako klient) to im bardziej będziesz się bronić jako sprzedawca, tym bardziej rozmówca będzie wskazywać zalety konkurencji. I w końcu, kiedy opadniesz z sił i braknie Ci argumentów, klient powie coś w stylu: „No dobrze, skoro pokazałem Ci jak bardzo kiepskie są Twoje produkty wobec konkurencyjnych, to podaj mi teraz cenę, która przecież będzie niższa niż ta od konkurencji, prawda?”.Wtedy dochodzi do sytuacji, kiedy sprzedajesz wartościowy produkt za bezcen. Dlatego właśnie nigdy nie dawaj się wprowadzić w tą swoistą „aukcję”.Co robić? Przestań się bronić. Nigdy nie konfrontuj się z konkurencją i nie próbuj przekonywać klienta, że jesteś lepszy. Zamiast tego, zapytaj jakie sa najważniejsze problemy, które klient chce rozwiązać. Później pokaż jak Twój produkt może te problemy rozwiązać. Niczego nie wciskaj. Po prostu informuj, edukuj i objaśniaj. Nie bądź sprzedawcą – bądź doradcą. Niech klient zobaczy, że może wybierać bez poczucia, że jest narzędziem w osiągnięciu planu szybciej zdasz sobie sprawę z tego, że czas tradycyjnego sposobu sprzedaży już minął, tym szybciej osiągniesz lepsze efekty przy pierwszym kontakcie z potencjalnym klientem (tutaj więcej o pierwszym kontakcie z klientem). I co ważne (a może najważniejsze dla Ciebie), sprzedawanie znowu stanie się dla Ciebie przyjemne. Bo klienci będą Cię lubić. Katalog Aldona OlczykPedagogika, ReferatyJak efektywnie współpracować z rodzicami? Jak efektywnie współpracować z rodzicami? Wszechstronny, harmonijny rozwój osobowości dzieci i młodzieży jest podstawowym zadaniem kształcenia i wychowania, na który mają wpływ dom i szkoła. Współzależność tych dwóch podmiotów jest warunkiem prawidłowego rozwoju dzieci. To do nich należy zaspokajanie wielostronnych potrzeb, takich jak potrzeba bezpieczeństwa, aktywności poznawczej i ruchowej, uznania szacunku, ekspresji. Uwzględnianie tego zapewniają: właściwe podmiotowe relacje między uczniem, nauczycielem i rodzicem, dobre samopoczucie w szkole, wzmacnianie motywacji oraz chęć podejmowania coraz to nowych zadań. Reformująca się szkoła przewiduje duży udział rodziców w pracy szkoły. W myśl nowej ustawy mogą oni wpływać na dobór bądź zmianę nauczyciela, mają prawo zasiadać w radzie szkoły i wpływać na politykę edukacyjną i finansową szkoły. Rodzice mają prawo do systematycznego otrzymywania informacji o postępach swojego dziecka. Mogą również wspólnie z nauczycielem organizować życie w klasie, a także mają prawo i obowiązek utrzymywania kontaktu z wychowawcą, możliwość radzenia się, otrzymywania pomocy i wsparcia. To od nas nauczycieli zależy, jak ułoży się ta współpraca. W swoim opracowaniu pragnę zwrócić uwagę na kilka elementów, które mają istotny wpływ na to, jak ta współpraca będzie się układać. Kontakty z rodzicami przybierają postać indywidualnych rozmów, zebrań oraz korespondencji. W związku z tym nasuwają się następujące pytania: - jak stworzyć warunki rozmowy, - w jaki sposób prowadzić rozmowy ze względu na różne cele (informowanie, zbieranie informacji, rozwiązywanie problemu itp.), - jak radzić sobie z rodzicami trudnymi w kontakcie, tak by nie stracić problemu z uczniem, - jak podwyższyć efektywność prowadzonych zebrań z rodzicami poprzez poprawę ich organizacji, - jak prowadzić korespondencję z rodzicami (zaproszenia, upomnienia, pochwały). Rozmowy z rodzicami i opiekunami. Po co odbywamy rozmowy z rodzicami? Nauczyciel (wychowawca): ▪ chce przekazać rodzicowi ważne informacje dotyczące ucznia lub życia szkoły, ▪ chce zdobyć od rodzica istotne dla procesu wychowawczego informacje o uczniu, ▪ chce wspólnie z rodzicem rozwiązać trudną sytuację wychowawczą. Rodzic: ▪ chce uzyskać informacje o postępach swojego dziecka w nauce lub jego zachowaniu, ▪ chce poradzić się nauczyciela w jakiejś sprawie związanej z nauką dziecka lub prosić go o pomoc w związku z bezradnością wobec trudności wychowawczych, jakie dziecko sprawia w domu lub w szkole, ▪ chce podzielić się uwagami na temat dziecka, np. przekazać informacje o dostrzeżonych postępach dziecka, zwrócić uwagę na jego szczególne uzdolnienia itp. Przed rozmową z rodzicem nauczyciel powinien odpowiedzieć sobie na pytania: ▪ Jaki jest cel spotkania z rodzicem? ▪ Co zamierzam zrobić podczas rozmowy (wysłuchać, poinformować, zapytać, poszukiwać rozwiązania problemu)? ▪ Gdzie zamierzam się spotkać z rodzicem i ile mogę przeznaczyć czasu na spotkanie? ▪ Jak powiadomię rodzica o spotkaniu (list, telefon, zawiadomienie w dzienniczku)?Warunki rozmowy. Organizacja otoczenia wpływa na atmosferę rozmowy, w dużym stopniu określa jej formalny bądź bardziej osobisty charakter. Stanowi też informację dla rodzica o szacunku, zainteresowaniu, chęci zbliżenia się i poznania, lub przeciwnie - chłodzie i chęci podkreślenia dystansu przez nauczyciela. Jeśli rozmowa odbywa się na stojąco, może sprawiać wrażenie przypadkowości, poczucie presji czasu. Zaproszenie rodzica, by usiadł, wyraża gotowość poświęcenia mu więcej czasu. Jeżeli siada się po przeciwnych stronach biurka, podkreśla to różnice i dystans między rozmówcami. Siedzenie naprzeciw siebie pod pewnym kątem jest optymalnym sposobem organizacji przestrzeni do rozmowy. Wskazówki dotyczące rozmów. 1. Gdy rodzic zwraca się z prośbą o informacje na temat dziecka lub gdy ty przekazujesz takie informacje: ▪ Zawsze powiedz na wstępie coś dobrego o dziecku. ▪ Bądź konkretny - mów o zachowaniach i o wynikach ucznia, a nie o jego ogólnych cechach osobowości. ▪ Trudne dla rodzica negatywne informacje podawaj, wskazując równocześnie pozytywy, nadzieje i szanse, jakie widzisz dla ucznia. ▪ Mówiąc o brakach nie zapominaj o możliwościach i zaletach ucznia. 2. Gdy potrzebujesz dodatkowych informacji o dziecku: ▪ Podziękuj rodzicowi za przybycie; powiedz, ile czasu przewidujesz na spotkanie. ▪ Powiedz mu, że chcesz zebrać więcej wiadomości na o uczniu, koniecznie powiedz do czego będą ci potrzebne. ▪ Zadawaj pytania otwarte - najpierw bardziej ogólne, potem szczegółowe, mniej osobiste, potem bardziej. ▪ Pamiętaj, że rodzic ma prawo zawsze odmówić odpowiedzi. 3. Gdy wzywasz rodzica w sprawie problemu wychowawczego: ▪ Podziękuj rodzicowi za przybycie. ▪ Powiedz coś pozytywnego o dziecku. ▪ Przedstaw problem. Nie oceniaj cech dziecka - mów o jego zachowaniach. ▪ Nie zrzucaj odpowiedzialności za problem na rodzica. Zasugeruj raczej wspólne poszukiwanie rozwiązania. ▪ Zapytaj rodzica, co myśli o sprawie. ▪ Zadeklaruj chęć wspólnego rozwiązania problemu. ▪ Bądź życzliwy i przyjazny, ale nie protekcjonalny. ▪ Doceń choćby, minimalny przejaw zaangażowania rodzica w sprawy dziecka 4. Gdy rodzic zwraca się o pomoc w sprawie trudności wychowawczej: ▪ Wyraź zadowolenie, że rodzic zabiegał o kontakt z tobą. ▪ Poproś by ci opowiedział o problemie. ▪ Podkreśl, jak doceniasz zatroskanie rodzica swoim dzieckiem i jak doceniasz to, że chce rozwiązać problem. ▪ Sprecyzuj problem. 5. Gdy rozpoczynacie myślenie o problemie: ▪ Porozmawiajcie o tym, jakie dotychczas podejmowano działania. Zastanówcie się, co jeszcze nie było robione. ▪ Stwórzcie kilka propozycji rozwiązań problemu. ▪ Wybierzcie jedną lub kilka propozycji oddziaływań. ▪ Umówcie się na sposób ich wdrażania. ▪ Umówcie się na następne spotkanie, które pozwoli ocenić efekty działań. 6. Gdy proponujesz rodzicowi sięgnięcie po pomoc specjalistyczną: ▪ Zbadaj gotowość rodzica do przyjęcia takiej pomocy. Porozmawiaj o tym, co sądzi o sięgnięciu po pomoc poza szkołą, czy twoja propozycja go nie przestraszyła. ▪ Nazwij problemy, w których pomoc specjalistyczna może twoim zdaniem okazać się przydatna. ▪ Podkreślaj wspólnotę interesów rodzica, dziecka i twoją, jako wychowawcy. Mów raczej: Zastanówmy się, co mogłoby być w tym wypadku bardziej pomocne... niż: Niech pan (pani) zgłosi się tam, bo... ▪ Postaraj się, by rodzic nie odniósł wrażenia, że chcesz zepchnąć problem na innych. Wyraź zainteresowanie dalszymi kontaktami z nim. ▪ Wytłumacz rodzicowi, jakiego rodzaju pomocy może się spodziewać. ▪ Dokładnie powiedz rodzicowi, gdzie go kierujesz, do kogo powinien się zgłosić (nazwisko specjalisty).Rodzice trudni w kontakcie W kontaktach z rodzicami nauczyciel może spotkać się z różnymi formami niechęci i oporu rodziców wobec współpracy w rozwiązywaniu trudnych sytuacji. Najczęstsze z nich to: ▪ reagowanie agresją na sygnalizowanie problemu, zarzuty wobec dziecka lub fakt wezwania do szkoły, ▪ stawianie biernego oporu wobec prób nawiązania współpracy przez nauczyciela, ▪ domaganie się od nauczyciela cudownych rozwiązań i gotowych recept przy unikaniu własnego zaangażowania w rozwiązanie problemu, ▪ wywyższanie się, ▪ przesadne okazywanie emocji, uniemożliwiające zajęcie się problemem, ▪ nadmierne kontrolowanie postępowania nauczyciela, ▪ okazywanie braku zaufania nauczycielowi i podejrzliwość, ▪ wycofanie i unikanie kontaktów z nauczycielem. Rozmowa z takimi rodzicami jest szczególnie trudna. Nauczyciel może podczas takiej rozmowy wpaść w różne psychologiczne pułapki. Wpadając w pułapkę nauczyciel angażuje się w interpersonalne zmagania z rodzicem, przez co traci z pola widzenia problem z uczniem - rzeczywisty powód spotkania. Można wyróżnić kilka typów trudnych rodziców: rodzic awanturniczy, oporujący, zależno - roszczeniowy, wielkościowy, dramatyzujący, kontrolujący, podejrzliwy, spotkań z rodzicami.? 1. Przed spotkaniem. Przygotuj się do spotkania: ▪ Określ charakter spotkania (zebranie informacyjne, warsztaty edukacyjne dla rodziców itp.), jego temat, cel i efekty (po co odbywa się to spotkanie: co chcesz osiągnąć, w jaki sposób skorzystają z tego rodzice). ▪ Zastanów się, z jaką grupą rodziców się spotkasz. O ile to możliwe, zdobądź informacje na temat: - liczby uczestników, - średniego wieku rodziców, - wykształcenia rodziców, - nastawienia uczestników do tematu spotkania, - oczekiwań związanych ze spotkaniem, - charakteru i sytuacji społeczności, z której wywodzą się rodzice (wyznawane wartości, obyczajowość, problemy i patologie społeczne itp.). Wszystkie te informacje pozwolą tak przygotować spotkanie, by było ono jak najbardziej przystępne, zrozumiałe i interesujące dla zebranych. ▪ Napisz plan zebrania. ▪ Przygotuj pomoce, jakimi będziesz chciał się posłużyć. ▪ Postaraj się przewidzieć pytania rodziców w związku z tematyką spotkania, co pozwoli ci czuć się mniej zaskoczonym w czasie spotkania. ▪ Ustal czas i miejsce spotkania. ▪ Powiadom rodziców o spotkaniu. Warto użyć kilku dróg informacyjnych: - ogłoszenie ustne na poprzednim spotkaniu, - ogłoszenie pisemne wywieszone na tablicy informacyjnej, - zawiadomienie przekazane rodzicom przez dzieci, - kontakt telefoniczny. ▪ Przed samym spotkaniem: - przygotuj salę, ustaw krzesła, sprawdź, czy masz wszystko. 2. Przebieg spotkania. Na początku spotkania: ▪ Przedstaw temat i cel spotkania. ▪ Powiedz, jaki jest czas przewidziany na spotkanie. ▪ Przedstaw plan spotkania. ▪ Poinformuj rodziców o proponowanej procedurze zabierania głosu, sposobie zadawania pytań. ▪ Zaproponuj normy obowiązujące zebranych (np. zasada poufności, zasady dobrej komunikacji). Pamiętaj o trzymaniu się czasu, tematu i o przestrzeganiu reguł dobrej komunikacji. Korzystaj z metod aktywizujących uczestników. Poproś o zadawanie pytań i wyrażanie wszelkich wątpliwości, pogrupuj pojawiające się problemy i odpowiedz na nie w miarę swoich możliwości. Na zakończenie spotkania: ▪ Streść sens najczęściej pojawiających się wątpliwości. ▪ Wyraź nadzieję na dalszą współpracę. ▪ Zachęć rodziców, którzy nie chcieli zadawać pytań na forum, do kontaktu z tobą po spotkaniu. ▪ Pożegnaj rodziców podziękuj za udział w spotkaniu. Daj się poznać jako osoba kompetentna. Dobrze przygotuj się do spotkania. Zadbaj o dobrą jakość kontaktu z uczestnikami spotkania. Mów wyraźnie i w umiarkowanym tempie, zmniejsz dystans między sobą a rodzicami, wychodząc zza biurka i przybliżając się do słuchaczy. Używaj gestów do ogniskowania uwagi (wskazywanie, akcentowanie). Po spotkaniu. ▪ Zastanów się nad prowadzeniem spotkania. Czy udało ci się osiągnąć cel? Z czego jesteś zadowolony, a co byś zrobił inaczej? ▪ Przygotuj spis ustaleń poczynionych na z rodzicami. Korespondencja z rodzicami ma trzy zasadnicze cele: ▪ podtrzymywanie dobrych kontaktów z rodzicami (okazywanie im zainteresowania, poważne traktowanie poprzez rzeczowe informowanie), ▪ upominanie w ważnych sprawach, ▪ zachęta do współpracy ze szkołą i kontaktów z nauczycielami poprzez wskazywanie dobrych stron dziecka i zasług rodzica (budowanie dobrej atmosfery kontaktów i motywowanie przez pozytywy).Zaproszenia ▪ zawiadomienie o zebraniu, ▪ zaproszenie na uroczystość klasową lub Upomnienie dotyczy złamania jakichś ustaleń między rodzicem a szkołą (nauczycielem), np. uchylania się od wszelkich kontaktów ze szkołą. Upomnienia powinny: ▪ zawierać dokładną informację, jakie ustalenie zostało naruszone, ▪ informować o konsekwencjach naruszenia tych ustaleń, ▪ być stopniowalne, np.: - przypomnienie, - upomnienie, - informacja o i pochwały Każdy rodzic chętnie przeczyta pozytywne informacje na temat postępów w nauce, pożądanych zmian w zachowaniu lub szczególnych osiągnięć swojego dziecka. List, w którym przekazane zostaną tego typu informacje, zawierający jednocześnie uznanie dla wysiłków rodzicielskich może sprawić, że rodzic chętniej będzie podtrzymywał kontakty ze szkołą i współpracował z nauczycielami. Podziękowaniami powinien być też nagradzany wkład rodzica w życie szkolne lub wspólne rozwiązywanie problemów. Tego typu listy mogą zawierać następujące elementy: ▪ Zwrot otwierający: "Pragniemy z przyjemnością powiadomić, że..."; "Miło nam poinformować, że..."; "Pragniemy serdecznie podziękować za..." ▪ Informacje o dziecku (zmianach zachowania, postępach w nauce, szczególnych osiągnięciach), o postępowaniu rodzica, np. realizacji umowy ze szkołą lub o jego zasługach dla szkoły (np. pomocy w realizacji jakiegoś przedsięwzięcia). Zarówno rodzice jak i nauczyciele potrzebują wzajemnej akceptacji, informacji oraz zrozumienia. Obie strony potrzebują szacunku i wymagają, aby ich starania zostały docenione. Rodzice i nauczyciele muszą współpracować i wspierać się wzajemnie, szukać w sobie tego, co najlepsze, by móc to zaofiarować dzieciom. Nauczyciele muszą być doceniani za to, że starają się sprostać potrzebom uczniów. Rodzice muszą być doceniani za to, że borykają się z codziennymi trudnościami związanymi z wychowywaniem dzieci. Dzieci muszą być doceniane za to, że próbują zrozumieć świat, w którym żyją i znaleźć w nim własne miejsce. Literatura: 1. Arends Uczymy się nauczać. W-wa 1994 2. Bober E.: Jak nauczyciel powinien rozmawiać z rodzicami, żeby rodzice chcieli z nim rozmawiać. Nowa Szkoła 2002 nr 10 3. Garstka T.: Nauczyciel na starcie. W-wa 2000, CODN 4. Rosnowska A.: Współpraca wychowawcza szkoły z rodzicami. W-wa 1975 5. Sienkiewicz J.: Wychowawca doradcą rodziców. Życie Szkoły 2002 nr 2 Opracowanie: mgr Aldona Olczyk Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.

przedstaw opinię na temat rozwijania własnych zainteresowań